Żagiel wypełniony twarzą – i mały człowiek na dole, który próbuje trzymać kurs. Nauczyciel jako żywioł: nie stoi przy tablicy, nie tłumaczy – jest wszędzie, wypełnia całą przestrzeń, nadaje kierunek. Uczeń żegluje. Mistrz jest wiatrem.

To obraz relacji, która wraca w każdym pokoleniu: ktoś starszy, z doświadczeniem wypisanym na twarzy, i ktoś młodszy, kto dopiero uczy się, jak trzymać ster. Stowarzyszenie Umarłych Poetów zrobiło z tej relacji mit – nauczyciel, który nie pyta, czy wiesz, ale czy rozumiesz. Który każe wejść na biurko i spojrzeć z innej strony.

Plakat nie ilustruje filmu. Raczej wyciąga z niego to, co zostaje po napisach końcowych – poczucie, że ktoś zmienił sposób, w jaki patrzysz na świat, zanim zdążyłeś to zauważyć.